تظاهرات زنان ريسنده در سريلانكا

شكوه طاهري

صنعت بافندگي در سريلانكا كه مهم‌ترين واحد صادراتي اين مملكت است، منتظر توفان مهيبي است. كارگران ريسنده كه تقريبا همه زن هستند قصد دارند كه تا آخر ماه نوامبر دست به تظاهرات شديدي بزنند و از اين راه، كارفرمايان را تحت فشار قرار داده‌اند. آن‌ها خواهان اضافه دستمزد و به طور كلي تعيين حداقل مزد هستند. صاحبان صنايع هم راضي به اين كار نيستند و سنديكاي كارگران را تهديد كرده‌اند كه در صورت ادامهء تظاهرات، توليد منسوجات را به كشورهاي ارزان ديگر منتقل مي‌كنند. كارگران با برپايي برنامه‌هاي خبري و با به دست گرفتن شمع و راه افتادن زنجيروار در خيابان‌ها و تظاهرات، در پي آنند كه نظر عموم را به سوي مشكلات خود جلب كرده و كارفرمايان را وادار به قبول خواسته‌هايشان بكنند. به عقيدهء كارفرمايان، هم اكنون ريسندگان در سريلانكا بيش‌ترين كارمزد را در منطقه مي‌گيرند، بنابراين براي كارفرما به صرفه نيست كه بيش از اين دستمزد بدهد. تاكنون بسياري از سرمايه‌داران سريلانكايي در خاورميانه و آفريقا و هند و كامبوج واحد‌هاي توليدي نساجي تاسيس كرده‌اند ولي منظور آن‌ها تاكنون اين بوده كه از سهميهء صادراتي اين كشورها به اروپا و آمريكا استفاده كنند اما با بالا رفتن نرخ تورم در سريلانكا و همچنين خواستهء كارگران به فكر انتقال مجموعهء توليد، به كشور‌هاي ديگر افتاده‌اند. درست همين نرخ بالاي تورم است كه كارگران را وادار كرده است كه دست به چنين تظاهرات وسيعي بزنند. هم‌اكنون دستمزد يك كارگر به طور ميانگين حدود 000ر4 روپيه 355 دلار) است و با نرخ 16 درصدي تورم، كارگران خواهان حداقل 10 دلار بيش‌تر در ماه هستند. در واقع مي‌توان گفت در مملكتي كه 20 ميليون نفر جمعيت دارد و حداقل 300 هزار نفر از زنانش، صنعت ريسندگي را مي‌گردانند و بقيه آ ن‌ها در مزارع چاي كار مي‌كنند يا به عنوان مستخدم در كشورهاي ديگر مشغول به كار هستند و از اين راه ارز وارد مملكت مي‌كنند، زن ركن اصلي اقتصاد در اين مملكت است. بسياري از زنان برايتامين مخارج خانواده مجبورند كه در دو شيفت كار كنند، زيرا دستمزد يك شيفت جوابگوي مخارج آن‌ها نيست. به عقيدهء جمعي از كارگران، زنان مانند بردگاني هستند كه به ماشين‌هاي ريسندگي زنجير شده‌اند. آنان در اثر خستگي بسيار، همهء رفت و آمد‌ها را با فاميل و دوست و آشنا قطع كرده‌اند. درآمد گروهي به حدي كم است كه در روز فقط قدرت خريد يك وعده غذا را دارند و در اثر كمبود غذا، كم توان‌تر و ضعيف‌تر وارد چرخه‌اي مي‌شوند كه در آن به بيماري و فقر مطلق كشيده مي‌شوند. هم‌اكنون كارخانجات با كمبود 15 تا 30 هزار كارگر روبه‌رو هستند و اين موضوع نيز خواسته‌هاي ديگر كارگران را تشديد مي‌كند. پادميني ويراسوريا، دبير كانون حقوق زنان در مركز زنان با گفتن يك جمله، كارفرمايان را دعوت به تعمق كرده است. او مي‌گويد كارگراني كه دستمزدشان به قدري كم است كه مجبورند در خوردن غذا صرفه‌جويي كنند، نمي‌توانند كارگران كاري و بهره‌‌آوري باشند. تا پايان ماه نوامبر سرنوشت اين زنان معلوم مي‌شود. آيا اين چند صد هزار زن مي‌توانند نظر سرمايه‌گذاران را تغيير دهند؟ تاكنون كه هر دو بر مواضع خود محكم ايستاده‌اند.

منابع:

 gungewelt.de .www .info -schlagzeilen der www.hinter

http://www.sarmayeh.net/webfa/default.aspx?IssueType=1&IssueDate=1386/09/01&Group=153#53691