|
جشن هاي زير چادر نگاه ليبراسيون ژان پير پرن 
بحران هسته اي ايران مجدداً توجه مطبوعات جهان را به خود جلب کرده است. به گفته کارشناسان امر، اين موضوع ارزش مطرح شدن هر چه بيشتر در مطبوعات و رسانه ها را دارد. ولي حتي اگر تقريباً همه چيز را از سانتريفوژهاي نوع P1 و گاز هگزافلوئور اورانيوم بدانيم، اطلاعات بسيار ديگري را از دست داده ايم. خوشبختانه قلم نويسندگاني خوش ذوق مي توانند ما را به اين هدف برسانند. ابتدا، نهال تجدد، چين شناس و کارشناس تصوف ايراني مقيم پاريس، آنچه را که در زمان تمديد گذرنامه اش در تهران روي داده براي ما تعريف مي کند. طبيعتاً اين يک روند ساده اداري است که تنها سه روز به طول مي انجامد، زيرا نبود چنين مدرکي يا طولاني شدن روند اداري آن مي تواند براي دارنده آن نگراني و گرفتاري هاي کوچک و بزرگي را پديد آورد. چيزي که در ابتدا بسيار ساده به نظر مي رسد، در نهايت به يک وضعيت بغرنج تبديل مي شود، تا جايي که حتي عکس هاي مورد نياز براي گذرنامه نيز مشکل ساز مي شوند. احساسات خطرناک مسأله گذرنامه خيلي سريع به محوري تبديل مي شود که زندگي نويسنده حول آن مي چرخد. پاي همه به اين موضوع باز مي شود و هر کس راه بهتري را براي به دست آوردن گذرنامه پيشنهاد مي دهد. نهال تجدد در کتاب خود تحت عنوان "گذرنامه ايراني" به بحث پيرامون جامعه ايران پرداخته است: "اسلامي که اکنون بر سر قدرت است، استفاده از کفش پاشنه بلند را براي زن ممنوع مي داند، زيرا صداي پاشنه [...] مي تواند آرامش يک مسلمان مؤمن را برهم زند و در نتيجه موجب برانگيختن احساسات خطرناک شود. در يک لحظه، زني را تجسم مي کنم که در وال استريت با کفش پاشنه بلند به هر طرف مي دود و هيچ نگراني از برانگيختن احساسات خطرناک ندارد." اگر شما فکر مي کنيد که با بر سر داشتن روسري در تهران شرايط خسته کننده اي را براي خود ايجاد مي کنيد، دلفين مينويي، خبرنگار اعزامي فيگارو، دقيقاً برعکس اين مسأله را به شما نشان خواهد داد. بي شک زندگي بين آيت الله ها و شبه نظاميان بسيار سخت و خسته کننده است، ولي محيط هاي بسيار ديگري وجود دارند که به واقع سرگرم کننده اند؛ حتي گاهي بيشتر از شهرهاي ما و قوانين جشن و پايکوبي که توسط دولتمردان ما اعلام شده است. او در کتاب خود تحت عنوان "مرغ هاي شاخدار در تهران"، در واقع يک "راهنماي بقا" براي دختران جوان يا زناني نوشته که مايلند در يک دولت اسلامي زندگي کنند. تهران شهري است که "در ماتم شهدا"ي خود است و درعين حال شهري است که "بوي عطر از لابلاي چادرها استشمام مي شود" و "شيوه لباس پوشيدن برخي زنان نشان از ايستادگي در برابر چماق دارد". تحول آرام بهمن نيرومند، مخالف سياسي و محقق در بنياد هاينريش بول مي پرسد: "به راستي يک جامعه تا چه مدت مي تواند در برابر چنين شيزوفرني دوام آورد؟ بر سر جواناني که در منزل خود به موسيقي تکنو گوش مي دهند، جشن مي گيرند، الکل مي نوشند، مواد مخدر مصرف مي کنند و در نهايت در دبيرستان يا مکان هاي عمومي بايد در گراميداشت شهداي خود شرکت کنند چه خواهد آمد؟" بهمن نيرومند در کتاب قطوري تحت عنوان "جنگ جهاني اعلام نشده" به بيان اسرار و رموز دولت مي پردازد. وي مي افزايد: "زندگي دوگانه، دروغ و ظاهر فريبنده، آن هم به طور روزمره، به طول نخواهد انجاميد." او در جاي ديگري آورده که يک تحول آرام به سوي دموکراسي درحال انجام است، ولي هشدار مي دهد که در صورت مداخله نظامي خارجي، احتمال رسيدن به چنين هدفي "مي تواند به صفر برسد". او مي نويسد: "يک سياست هوشيارانه که به واقع خواستار يک تحول دموکراتيک است، نمي تواند در جامعه مدني ايران ايجاد چنددستگي کند و اين جامعه را به همبستگي با اسلام گرايان وادارد." از نظر اين محقق، "واشنگتن سخت در اشتباه است اگر فکر مي کند که مداخله نظامي موجب تغيير حکومت خواهد شد". او مي گويد: "چنين مداخله اي موقعيت اسلام گرايان را تقويت مي کند، احساسات مردم را برمي انگيزد، جهان خارج را شيطان صفت مي کند و ايدئولوژي شهادت را گسترش مي دهد. در چنين وضعيتي از مردم خواهند خواست که خود را قرباني کنند و ازطرف ديگر، کليه انتقادات و هرگونه مقاومتي عليه دولت به مثابه توطئه و همکاري با دشمن تلقي خواهد شد." منبع: ليبراسيون، 24 نوامبر 2007 |