|
گزارشی از «نشست جنبش زنان؛ تهدیدها و مقاومت ها» (با محوریت اعتراض به ادامه بازداشت ناهید کشاورز و محبوبه حسین زاده) در دفتر دانش آموختگان عکس: آرش عاشوری نیا
شاید
بتوان گفت یکی از تاثیر گذارترین مباحث مطرح شده در این
نشست روایت های ناهید کشاورز و محبوبه حسین زاده از زندان
بود که توسط هما مداح و نسیم سرابندی خوانده شد. این روایت
ها جدا آز آنکه حاکی از ایستادگی آن ها، مقاومتشان در
برابر فشارهای خرد کننده زندان و اعتراض شان به بازداشت ها
غیرقانونی است نکته مهم تری در بردارد. هر دو فعال اجتماعی
موقعیت تلخ زنان هم بندشان را تصویر کرده اند، هردوشان
سایه سنگین تبعیضات قانونی بر زندگی زنان زندانی لمس کرده
اند. ناهید نوشته است :«تجربه زندان ایمان ام را به حقانیت
راهی که در پیش گرفته ایم بیشتر کرد.» یا محبوبه می
نویسد:« 10 زن از 16 زن هم اتاقی مان که یک هفته است در
کنارشان هستیم به جرم قتل شوهرانشان بی صبح امیدی به آینده
و بی هیچ امیدی به قانونی که از آنان حمایت کند، روزهای
دیوار بلند اوین را به شب های تارش می دوزند.»
به گفته او ، برعکس حرکات معلمان که در مطالباتشان تقابل روشنی با ذات حکومت دیده نمی شود، فعالیت های زنان به 2 دلیل با حکومت ارتباطی چالش برانگیز دارد. اولا چون این حرکات طبیعتا حمایت های بین المللی بسیاری به دنبال خواهد داشت و ازآنجایی که سیاست های موجود در مملکت کل نظام های بین المللی را به چالش می کشد از این حمایت ها نیز خشنود نخواهد شد. دوما آن ها می توانند مضمون مطالبات زنان را ضد دینی بنامند و در نتیجه برخورد با مطالبات زنان را تبدیل به امری حاد و فرا سیاسی کنند و این مسائل جنبش زنان را حساس تر و کار آیی آن را بیشتر می کند.
در این
نشست شادی صدر در مورد طرح های ضربتی مبارزه با حجاب سخن
گفت. وی به بحث درباره مفهوم حجاب و تاریخچه پیدایش آن به
عنوان یک پوشش " اجباری" در ایران پرداخت و از آن به عنوان
یکی از منازعات اصلی زنان و حکومت یاد کرد. وی خاطر نشان
کرد : "همیشه از تریبون های رسمی می شنویم که درصد بسیار
کمی از زنان "بد حجابند" و می خواهند این حقیقت را پنهان
کنند، ما هرساله شاهد حداقل یک طرح ضربتی برای مبارزه با
حجاب هستیم، بنابراین برخلاف ادعای آقایان این مسئله هنوز
با وجود گذشت بیست و چند سال از آغاز حجاب اجباری حل نشده
باقی مانده است."
ژیلا بنی
یعقوب گزارشی از برخوردها و نحوه دستگیری های زنان در سال
گذشته ارائه داد و با یاد آوری روند تصاعدی برخوردهای تند
امنیتی با فعالان جنبش به ذکر خاطراتی از برخوردها در
زندان پرداخت. وی با اعتراض به برخوردهای خشن و رادیکال حکومتی در دستگیری های اخیر به ویژه دستگیری های 13 اسفند خاطر نشان کرد که هیچ تغییری در نحوه رفتار و خواسته های فعالین جنبش زنان دیده نشده بود و آن ها همچنان پایبند به روش های قانونی و مسالمت امیزشان بودند. بنابراین این برخوردهای خشن همچنان توجیه پذیر نیستند. بنی یعقوب در ادامه از احضارهای شفاهی که غیر قانونی یاد کرد و گفت: شاید سیستم می خواهد با زیاد کردن برخوردها و فشار ها حساسیت جامعه را نسبت به حملاتی که به فعالین جنبش زنان دارد کم تر کرده و در فرصتی دیگر در زمانی که افکار عمومی کم تر حساس است با زنان برخورد تندتری کند. وی افزود برخورد سیستم امنیتی با فعالان زن هر روز رادیکال تر می شود اما برخورد فعالان مدنی تر می شود..
نوشین احمدی خراسانی ضمن قدردانی از کمیسیون زنان تحکیم وحدت و سازمان دانش آموختگان برای برگزاری نشستی در مورد زندانی کردن دو تن از فعالان جنبش زنان (ناهید کشاورز و محبوبه حسین زاده) در ابتدا گفت: «هرچند ناهید کشاورز و محبوبه حسین زاده اکنون در زندان هستند اما قصد ندارم در این جا از قل و زنجیر و داغ و درفش بگویم و نمی خواهم از دشنه و دشنام سخنی به میان آورم، چون می دانم این چنین سخن گفتن نه ادبیات ناهید کشاورز و محبوبه حسین زاده است و نه ادبیات جنبش زنان. از سوی دیگر قصد ندارم بگویم «دشمنان» با ما چه کرده اند، چرا که در ذهنیت ناهید و محبوبه دشمن سازی جایی ندارد بلکه این کار، روش و منش کسانی است که حتا از سایه خود نیز در هراسند. نمی خواهم از جدا کردن «سره از ناسره» یا «پاک سازی» در صفوف جنبش زنان سخنی به میان آورم چرا که این چنین سخن گفتن لااقل روش ما در جنبش زنان نیست. حتا نمی خواهم بگویم ناهید و محبوبه را آزاد کنید، چراکه می دانم در دانش زنانه ی ناهید و محبوبه، آزادی مقوله ای جمعی است. بلکه امروز می خواهم از تخیل ناب زنانه ی آن دو سخن بگویم.» وی در ادامه یادآور شد: «وقتی ناهید کشاورز و محبوبه حسین زاده را در حصارهای بلند زندان اوین به بند کشیدند، این دو با مدد گرفتن از تخیل لایزال خود تبدیل به قصه گویان زنان زندانی شدند که هر روز روایت بند عمومی زندان زنان را برایمان بازگو می کنند.» او سپس به خواست های زنان در کمپین یک ملیون امضا برای تغییر قوانین تبعیض آمیز پرداخت و از "تخیل زنانه" به عنوان عامل رهایی بخش از این موقعیت پر از تهدید و خشونت یاد کرد: «ما ناچاریم دست به انتخاب بزنیم: یا مانند زنانی باشیم که از ناچاری تمکین می کنند، بی آن که طعم زندگی و مبارزه ای هستی بخش را بچشند، یا مانند ناهید کشاورز و محبوبه حسین زاده باشیم و روابط خشونت آمیز تحمیلی را شجاعانه انکار کنیم و واقعیت را آن طور که می خواهیم از نو بیافرینیم.» (متن کامل سخنرانی نوشین احمدی خراسانی )
سخنران آخر پروین اردلان ضمن اشاره به مقاومت مدنی زنان طی یک سال اخیر با مروری بر شکایات قانونی زنان نسبت به مجریان و مسئولان قضایی برخوردهای قهرآمیز و غیر منطقی نیروهای حکومتی را خاطر نشان کرد و گفت : کلیه رفتارهای مدنی و مسالمت آمیز زنان در سال گذشته با تندی و برخوردهای شدید غیرقانونی پاسخ داده شد و ما هم در برابر این برخوردهای قهری مجدا شکایات قانونی خود را به جریان انداختیم.
وی با
یاد آوری خاطره 8 مارس سال 1384 و ضرب و شتم زنان توسط
نیروی انتظامی در روز جهانی زن به بی توجهی قضایی موجود
اعتراض کرد. زیرا پرونده شکایت زنان ضرب و شتم شده در 8
مارس ان سال همچنان مسکوت مانده است. مشابه این اتفاق برای
پرونده زنانی که در 22 خرداد سال 85 در میدان 7 تیر از
ماموران نیروی انتظامی کتک خورده و با مراجعه به پزشکی
قانونی شکایت کرده بودند نیز رخ دادو پرونده آن ها نیز
معوق ماند. وی با یاد آوری اصل 27 قانون اساسی در مورد تجمعات گفت:«می بینید که رفتار ما، خواسته های ما و نحوه عملکرد ما همواره قانونی بوده است و این دستگاه های قضایی و امنیتی و انتظامی بوده اند که همواره با روش های غیر قانونی جلوی حرکات مدنی زنان را برای دست یابی به خواسته هایشان گرفته است. مطالبات ما و روش ما کاملا مدنی است و اگر از نظر برخی حساسیت زا شده است به دلیل موفقیت جنبش زنان در عمومی کردن این مطالبات بوده است. »
وی در
تقابل با اقدامات مدنی و قانونی زنان با اشاره به کارنامه
عملکرد دستگاه های حافظ امنیت به دستگیری 70 روزنامه نگار،
فعال دانشجویی، فعال جنبش زنان و زنان حامی در 22 خرداد،
33 روزنامه نگار و فعال جنبش زنان در 13 اسفند ، 3 روزنامه
نگار و فعال ان جی اویی در 7 بهمن و دستگیری سه فعال کمپین
در مترو در 23 آذر و 20 دی و اکنون دوفعال دیگر کمپین در
13 اسفند ..اشاره کرد و گفت اگر به این کارنامه ورود به
منازل فعالان جنبش زنان، ضبط وسایل آنان، احضارات پی در پی
تلفنی و کتبی، تهدیدات پی درپی رسمی و غیر رسمی تلفنی و
تهدید به صدور حکم جلب و دستگیری و ...را هم اضافه کنیم
شاید بتوان گفت دستگاه های امنیتی در حوزه زنان از
پرکارترین دستگاه های ما بوده و لابد برای برهم زدن امنیت
مدنی زنان هم دیپلم یا نشان افتخار، ترفیع درجه و مقام و
حقوق مادی هم برایشان در پی داشته است.
منبع: زنستان |
